Thuis. (10)

Thuis. Ik zou er eindeloos over kunnen schrijven. Als ik het over thuis heb, dan heb ik het niet langer over mijn ouderlijk-huis-thuis, ook al blijft dat natuurlijk een beetje thuis. Waarover ik het dan wel heb? Over mijn eigen huis. Wie had dat ooit durven denken. Wie had dat een jaar geleden durven zeggen. Niemand. Ook ik niet. Een eigen huis. Een eigen thuis. Waar ik kan doen en laten wat ik wil. Waar ik graag thuis kom en niet graag weg ga. Ik ben blij dat ik die stap gezet heb. Want voor één keer moet ik ze op de televisie toch gelijk geven: nergens beter dan thuis.

Uitstellen en schrappen.

Soms stel ik uit. Soms heel veel. Soms heel weinig. Soms heeft dat vervelende gevolgen. Dan heb ik een aangebrand broodje omdat ik het stappen naar de oven uitgesteld heb. Maar dan steek ik een nieuw broodje in en is het opgelost. Of dan is mijn haar zo lang dat ik het zelf vervelend begin te vinden. Maar dan maak ik er een dotje van en valt het niemand - behalve mijn lief - nog op dat mijn haar al veel te lang is. Of dan vul ik tijdens de verhuis een doos met dingen die ik na de verhuis eens moet bekijken, als ik eens tijd heb. De tijd is nog nooit gekomen want er zijn altijd leukere dingen om te doen. Maar de doos staat op zolder en dus zie ik hem niet vaak. Het staat op mijn to-do-lijstje. Mijn leven is één lang to-do-lijstje. Ik schrap soms dingen. Soms heel veel. Soms heel weinig. Er is slechts één iets dat ik nooit van mijn lijstje zal schrappen: genieten. Van een dagje vrij. Van een (te) verfrissende douche. Van verwarming die werkt. Van toast met Nutella. Van rondlopen op de markt. Van hespenrolletjes in kaassaus. Van reizen met de trein. Van thuis komen in ons huis. Van in slaap vallen naast haar.

Ik denk dat ik ga starten met het maken van een to-enjoy-lijstje. 

Soms kan het simpel zijn.

“Do you remember our first kiss 

The way I trembled when I touched your lips

Trying to impress you by being a fool

I was trying to impress you by faking my cool”


Pretty Baby - Intergalactic Lovers

Geen zin.

Ik schrijf niets. Geen zin. Geen woord. Geen letter. Niets. Niet omdat ik niet wil schrijven. Niet omdat ik niet weet waarover ik zou kunnen schrijven. Niet omdat ik geen tijd heb om te schrijven. Maar gewoon. Omdat ik geen nood heb om te schrijven. 

 

Ik had kunnen schrijven over de rampscenario's in mijn hoofd. Met de fiets voor de duizendste keer naar de fietsenmaker. De lader van mijn laptop die het opgeeft om de batterij van energie te voorzien. Mezelf buitensluiten zonder sleutel net voor ik naar mijn werk ga. Maar ik heb er geen nood aan. Ik zou schrijven zonder dat het mezelf zou boeien. Ik weet niet hoe het komt. Misschien omdat ik gewoon gelukkig ben en die rampscenario's daar geen invloed op hebben. Dus heb ik er niet over geschreven.

Op de achtergrond hoorde ik net "I wanna make you happy" van The Kooks. Toepasselijk op het juiste moment. Toeval. Er zijn er nogal geweest, zo'n toevalligheden. Elke keer ik dat liedje hoor is het een toeval, want ik ben gelukkig. En elk liedje met het woordje happy zou dus toeval zijn. Ik had hier te veel moeten schrijven en het zou saai geworden zijn. Dus heb ik er niet over geschreven. 

Met dat schrijven over gelukkig zijn, bedoel ik natuurlijk jou en mij. Maar als ik over jou en mij zou geschreven hebben, dan zou het een boek geworden zijn over dingen die mij gelukkig maken. Over samen aan tafel, samen in de zetel en naast haar wakker worden in bed. Over slenteren door de stad, kijken naar mensen en er niets meer om geven als mensen kijken naar ons omdat we hand in hand lopen of een zoen geven. Over samen naar Thuis kijken en het op pauze zetten om te kijken of Mayra nu écht eerst een hap nam en dan pas zei dat ze 't lekker vond. Ja, zelfs over zo'n dingen zou ik kunnen schrijven. Maar dat zou jullie hoogstwaarschijnlijk bitter weinig interesseren.

 

Dus heb ik er niet over geschreven.

Toeval (9)

Eerst en vooral een kleine toevallige mededeling: een eindje geleden was ik bezig met het schilderen van de muren in ons huis toen op de radio het liedje 'Elektrotechniek' van De Jeugd van Tegenwoordig klonk. Net op het moment dat ze 'Kijk me chillen in je stopcontact, kijk me chillen in je stoppenkast' zongen, was ik rond een stopcontact aan 't schilderen. 

Maar soit, tot daar de inleiding die totaal niets met de rest van dit verhaal te maken heeft. Of misschien toch een beetje. Dankzij het huis dat we gevonden hadden en waarin ik dus aan 't schilderen was, moest ik alles inpakken op mijn studio. Een jaar geleden deed ik dat ook al. Toen vond ik een cd die niet van mij was. Ik beluisterde hem en werd er opslag verliefd op. De cd moest echter terug naar de rechtmatige eigenares. Dus ik stopte hem in een doosje, schreef er een tekstje op en nam hem mee naar her en der. Maar hij kwam nooit terecht waar hij terecht moest komen. En dus kwam ik die cd tijdens de verhuis opnieuw tegen.

Ik luisterde er opnieuw naar, naar die cd van The Kooks. En ik dacht er opnieuw over na hoe ik de cd eindelijk bij de eigenares zou krijgen. Ik legde hem echter gewoon bij de andere cd's met het idee dat dat ooit wel eens zou lukken. Gisteren hoorde ik plots op de radio dat The Kooks in Vorst Nationaal gaan optreden. En toen moest ik terugdenken aan de cd en aan hoe ik hem bij de eigenares zal krijgen. De oplossing heb ik ondertussen gevonden. Ik wou namelijk zo graag naar The Kooks dat ik het op Facebook zette en aan al mijn vriendjes vroeg of er iemand naar The Kooks wou gaan. En zo komt het dat ik op 16 oktober met de eigenares van de cd die in mijn laptop was blijven zitten naar hun optreden ga. 

Hopelijk vergeet ik de cd dan niet.

Een oneindig to do-lijstje in mijn hoofd.

Ik schreef niet veel de laatste tijd. Het leek hier wel komkommertijd. Maar dat is het allesbehalve. In mijn hoofd was en is er geen plaats voor leegte. Afgelopen weken werd er heel hard nagedacht, werden lijstjes gemaakt en uitgevoerd. 't Leek wel een oneindig to do-lijstje daarboven.  En hij is bijlange nog niet af.

Eerst en vooral was er een lijstje met de te bezoeken huizen. Om dat lijstje te maken, speurden we dag en nacht op internet en in krantjes. Immo-kantoren en eigenaars werden opgebeld en afspraken werden gemaakt. De huizen werden bezocht, gekeurd en punten werden uitgedeeld. Drie van de bezochte huizen mochten door naar de finale, drie keer werden wij gekozen als de beste kandidaat huurders, maar slechts één huis haalde de eindstreep. Het huis waarvan we dachten dat het nooit het onze ging zijn omdat we het zo graag wouden.

Dat prachtige huis zorgde voor een nieuw lijstje. Samen met het tekenen van het contract, moest er namelijk nog wat papierwerk geregeld worden. Een brandverzekering werd afgesloten, internet werd overgezet, elektriciteit en gas moest op twee plaatsen behouden worden, etc. Dat vond ik persoonlijk niet zo'n leuk lijstje, maar het werd afgewerkt omdat het nu eenmaal ging leiden tot iets heel erg leuks: samenwonen met haar. Maar alvorens we echt het gevoel hadden dat ons huis ook onze thuis was, volgden nog heel wat lijstjes.

Op één van die lijstjes stonden de dingen die we eerst moesten doen. Bovenaan op dat lijstje prijkte 'schilderen!'. Dus werden kleurtjes gekozen, prijzen opgezocht en vergeleken, oppervlaktes berekend en verf werd gekocht. Het schilderen gaf mij een weekje lang het gevoel dat ik in De Blok zat. Jeweetwelnog, dat programma op VT4 waarbij koppels de opdracht kregen een appartement te renoveren. Net als hen ging ik namelijk na mijn werk, dikwijls tot een gat in de nacht schilderen in ons huis. Om daarna opnieuw te gaan werken met nog verf aan mijn handen én voeten. Maar ik vond het leuk en deed het graag. En het maakte ons huis al ietsje meer tot een thuis.  

Er vormde zich ondertussen ook nog een ander lijstje, namelijk eentje met dingen die we nog nodig hadden om in dat leuke huisje te zetten. Dingen van haar thuis en dingen van mij thuis, maar ook heel wat dingen die we nog moesten kopen. Dus volgde er een lijstje met wat we in de Ikea en andere winkels moesten halen. En daarop volgde dan weer een lijstje met wat er in elkaar moest gestoken worden en opgehangen worden. En ondertussen overleefden we dé relatietest: samen een Ikeakast in elkaar steken. 

Stilletjes aan wordt dat lijstje met wat we nog nodig hebben en wat er nog moet gedaan worden kleiner en kleiner, maar het is bijlange nog niet af. Gelukkig moet het leukste nog komen: de housewarming! En daarvoor maakten we natuurlijk al een lijstje met wie we gaan vragen...  Neuroten? Wij? Nee toch...

Thuis. (9)

Een eindje geleden schreef ik hier over thuis. Het was toen wat ingewikkeld en dat is er niet op verbeterd. ’t Lijkt zelfs alsof ik het mezelf alleen maar moeilijker en moeilijker maak. Bovenop mijn oorspronkelijk ouderlijk-huis-thuis, het nieuwe ouderlijk-huis-thuis en mijn studio-thuis, heb ik nu namelijk mijn nieuwe huis in Brugge. Dat is nog niet mijn thuis, maar wel mijn huis. En dat van haar. Al enkele dagen. Hoe langer hoe meer heb ik het gevoel dat ’t mijn thuis aan ’t worden is. Maar het is het nog niet. En om het nóg ingewikkelder te maken is er ook nog eens haar ouderlijk-huis-thuis. Praten of schrijven over thuis was nog nooit zo moeilijk. Bovendien schreef ik vorige keer ook dat een huis pas echt een thuis is als er iemand is die je graag ziet. En in dat geval, zou mijn nieuwe huis al vanaf de eerste dag ook mijn thuis kunnen geweest zijn. Elke dag een beetje meer.  

Soms kan het héél erg simpel zijn.

 Ik ben verliefd, iedereen mag het weten
Ik ben verliefd, daarom zing ik zo luid

Ik ben verliefd, ik heb het altijd verzwegen

Ik ben verliefd, maar nu moet het eruit

Soms kan het simpel zijn.

When I see your face, there's not a thing that I would change
Cause you're amazing, just the way you are
And when you smile, the whole world stops and stares for a while
Because girl you're amazing, just the way you are

Cactus op zondag: vanaf de eerste minuut.

Cactus meemaken vanaf de eerste minuut, dat was mijn plan op zondag en dat is ook gelukt. Al moet ik eerlijk toegeven dat dat toch wel aan de openingsact lag, Intergalactic Lovers wou ik écht niet missen. Een grote naam om een dag te starten, zou je gaan denken, maar blijkbaar werden ze reeds geboekt nog voor ze bij het bredere publiek bekend raakten. 

Intergalactic Lovers zorgde er voor dat er al vanaf het begin veel volk op het terrein aanwezig was en die vroege vogels kregen zeker waar voor hun geld. Lara opende het optreden met een vriendelijke 'goeiemorgen' en het leek inderdaad alsof ze net uit bed was gestapt. Desondanks was wat ze brachten echt wel goed. Na enkele nummers schudde ze met de single Delay zichzelf en de wei volledig wakker. Niet alleen zangeres Lara, maar ook de drummer en gitarist konden de aanwezigen overtuigen van hun kunnen. 

Helemaal wakker dus, en klaar voor Junip. Op aanraden van iemand wou ik die zeker niet missen, dus ik liet mijn hongerige maag even wachten. Maar ook al zou ik die maag gevuld hebben met vettig festivaleten, hongerig zou ik blijven wachten naar hét moment in de set. En dat moment kwam niet, José kon mij niet overtuigen om te blijven. Na een half uurtje ging ik snel even naar huis om mijn regenjas te halen en de batterij van mijn kodak op te laden. 

Daardoor miste ik Staff Benda Bili, maar ging ik net op tijd zijn om Joan as Police Woman wel nog te zien. Aan de ingang werd ik echter voor de eerste keer tegengehouden met mijn fototoestel. Gelukkig kon ik een kompaan optrommelen om die kodak alsnog binnen te smokkelen, waarvoor mijn grote dank! Al bleek dat uiteindelijk niet nodig te zijn. Toen ik voor de tweede keer langs de ingang passeerde werd ik overduidelijk bewust genegeerd door de man die me voordien naar de lockers in 't station had doorverwezen. Ahja, ik was binnen mét mijn fototoestel en daar was ik blij om.

Voor Joan as Police Woman leek mijn kodak echter overbodig. Uitstraling had ze nauwelijks en ook voor haar muziek hoefde ik niet vooraan te blijven staan. Even op ontdekking naar het kindercircus dan maar, waar ik overdonderd werd door het menselijke kunnen en de naïviteit van kinderen. Een leuk tussendoortje, maar ik was blij dat ik alsnog Gentleman & The Evolution kon meepikken. Deze Duitse reggaegroep had het publiek volledig mee met hun nummers over respect, liefde en verdraagzaamheid. Handjes wiegden van links naar rechts en de joints werden nog meer dan anders bovengehaald. Otto liet samen met zijn band het publiek zien hoe je live muziek brengt en hij had duidelijk geen zin om er mee op te houden. En dat naar alle vreugde van de - vooral jonge - festivalgangers die zich voor het podium genesteld hadden. 

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde dus was het na een pauze tijd voor Iron and Wine. Jammer dat zij dat mooie liedje niet konden verder zetten. Zij brachten een muzikaal sterk, maar voor mij toch iets té rustig - optreden. Daarom bracht ik die tijd niet volledig door vlak voor het podium maar voornamelijk zittend in het gras.

Een twintig-tal minuten voordat Arsenal aan hun ding begon, stonden we wel al weer vooraan. Dat iedereen vol hoge verwachtingen was en heel erg uitkeek naar hun optreden, bleek vooral doordat het zelfs twintig minuten voor het optreden al moeilijk was om een ideaal plekje te vinden om foto's te kunnen nemen. Vanaf dat de eerste noot gespeeld werd kwam er alleen maar volk bij en na een halve minuut sprong gans de wei op en neer. Anderhalf uur lang blijft Arsenal ons redenen geven om daar niet mee op te houden. Van 'Lokemo' tot 'Estupendo', ze brachten elk nummer alsof hun leven er vanaf hing. Stil staan was echt niet van toepassing. Wat. Een. Feest. 

Helaas kon voor de derde dag op rij de laatste groep en afsluiter van dit festival mijn voeten niet op het festivalterrein houden. Ik gaf Mogwai tien minuten de kans om ze wel daar te houden, maar het is niet gelukt. Zoals bij Lamb moet ik wel toegeven dat hun muziek beter klinkt als je niet vlak voor het podium staat. 

Aangezien zondag de laatste festivaldag was, had ik geen volgende dag om naar uit te kijken. Maar volgend jaar kan je mij hoogstwaarschijnlijk wel weer vinden op Cactus. Hopelijk is het dan weer zo'n feest.

Cactus op zaterdag: het feest gaat verder.

Ook op zaterdag was ik op de festivalweide van Cactus te vinden. Ik vervoegde de menigte wel pas om 18u waardoor ik de eerst vier bands moest missen. Zowel Janelle Monaé - die blijkbaar echt de moeite bleek te zijn omwille van haar live act - als Cold War Kids, Keizah Jones en de opener Fool's Gold liet ik aan me voorbij gaan. Maar het missen van die bands werd ruimschoots goed gemaakt doordat ik het optreden van Triggerfinger en Hooverphonic wél kon meepikken.

Bij Triggerfinger had ik hoge verwachtingen en die werden volledig ingelost. Veel tijd had het trio niet nodig om het publiek helemaal mee te krijgen. Nog voor ze All This Dancin' Around brachten, had jong én oud zich volledig overgegeven aan het trio. Dat werd nog duidelijker op het moment dat ze hun set afsloten met Is It. Voor veel festivalgangers mocht hun optreden gerust nog een uurtje langer duren, maar daar was geen tijd voor want na Triggerfinger stond Lyle Lovett op het programma. 

Muzikaal is Lyle Lovett waarschijnlijk erg sterk, zeker samen met zijn akoestische band die hij had meegenomen, maar mij kon hij niet echt bekoren. Iets te rustig en te weinig show na de heftige mannen van Triggerfinger. Net nu de sfeer er in zat, zorgde Lyle er voor dat het in het Minnewaterpark weer stil en rustig werd. Een beetje jammer, maar het gaf mij wel de tijd om iets te drinken te halen zonder het gevoel te hebben iets te missen. Tegen het einde van zijn optreden stond ik al terug vooraan om zeker niets te moeten missen van Hooverphonic. 

En wat was ik blij dat ik op die eerste rij stond! Wat een madam, die Noémie Wolfs. Dat ze kan zingen heeft ze met het optreden op Cactus meer dan een beetje bewezen en ook de rest van de band deed aardig zijn best om te tonen wat ze kunnen. Zo liet de violist bij het publiek een sterke indruk na door een eigen versie van 'Comme d'habitude' te brengen. Een andere hoogtepunt was ongetwijfeld het moment dat het trio van Triggerfinger op het podium verscheen om samen het nummer The World is Mine te brengen. En dan vergeet ik bijna nog de cover This is bigger than us van de White Lies te vermelden. Een optreden die quasi iedereen kon bekoren door een mooi evenwicht tussen het brengen van uitstekende muziek en op het gepaste moment de show nog harder te stelen met extraatjes.

Net zoals op vrijdag leek deze voorlaatste band dé afsluiter van de avond te worden en niet de voorziene Lamb. Al moet ik toegeven dat wat zij brachten beter klonk van op een afstand dan van op één van de eerste rijen. Mijn bed riep helaas harder dan hun oorverdovende bassen, dus ik liet Lamb voor wat het was. Desondanks de gemiste optredens keerde ik voor de tweede keer op rij tevreden, maar vooral heel erg uitkijkend naar de volgende dag, terug naar huis.

Cactus op vrijdag: één groot pottenfeest.

Afgelopen weekend trok ik naar het Cactus Festival. Opvallend veel lesbo's daar, en dat bleek ook Nic Balthazar, die de optredens aan elkaar - euh ja - zeverde, niet te ontgaan zijn. Net voordat KT Tunstall aan haar set begon, bracht hij de mededeling dat je op Google Earth de lesbo's zag toestromen. En wie ben ik om hen ongelijk te geven? Op het podium stonden nu eenmaal straffe en schone madammen. Ook voor mij was dat één van de redenen om voor de eerste keer het Minnewaterpark op te zoeken tijdens het tweede weekend van juli. Hier alvast een verslagje van de vrijdag.

Op vrijdag was ik (samen mét mijn fototoestel) net op tijd op het festivalterrein geraakt om de laatste nummertjes van Lady Linn te aanhoren. Alhoewel ze mij maar matig kan boeien, moet ik toegeven dat ze met haar Magneficant Seven de ideale opener was voor dit festival. Ze sloot haar set af met 'A love affair' en zorgde daarmee voor een mooie aanzet voor Kate Nash. Nash ging er vollenbak tegenaan en bleef het publiek heel haar set door animeren. Niet alleen met haar hits als 'Foundations' en 'Do-wah-doo',  maar ook door haar flesje water te ruilen voor een pintje van een fan en regelmatig tussen enkele nummers door te palaveren over het recht om lief te hebben wie je wilt. Toen de regendruppels voor afkoeling zorgden en de paraplu's werden bovengehaald, vond ze er niet beter op dan solidair te zijn met het publiek en in de regen te gaan wandelen.  Een sterke live-act dus, waarbij ze alles uit de kast haalde om in de smaak te vallen en dat bleek niet zonder succes: menig hartjesvormende handen staken herhaaldelijk boven het publiek uit.

Tijdens de set van Isobel Campbell en Mark Lanegan kregen we even tijd om te bekomen. Als duo konden ze mij niet echt bekoren, al deden ze allebei hun best en lijken het solo zeker goede artiesten. Eventjes wat op 't gemak dus en tijd om ons voor te bereiden op KT Tunstall. Toen zij in het voorjaar een concert gaf in de AB twijfelde ik nog om me een ticketje aan te schaffen, dus ik sprong een gat in de lucht toen ik hoorde dat ze in Brugge zou te zien zijn. Mijn verwachtingen werden ingelost toen een zelfzekere Kate het podium opkwam en een set bracht waarin ze bekende en minder bekende nummers aan elkaar reeg. Nummers als 'Black Horse and the Cherry Tree' en 'Otherside of the world' zorgden er voor dat we het sterk muzikale kantje van haar te zien kregen. Afsluiten deed ze met haar hit 'Suddenly I See'. En ik, ik zag vooral een erg tevreden publiek, inclusief mezelf. 

Al dat vrouwelijk geweld op het podium zorgde er voor dat ik geen energie meer had om Bryan Ferry een kans te geven als afsluiter. Het enige wat ik er over kan zeggen is dat hij voor de ideale achtergrondmuziek zorgde terwijl ik op 't gemak mijn dag afsloot met een laatste pintje.

Over. (15)

Als ik zou schrijven over afgelopen dagen en weken, dan zou ik schrijven over een stad waar ik een groot jaar geleden nooit naar zou verhuizen en het maken van plannen om er definitief te gaan wonen, over het internet afschuimen en zowat heel de stad doorkruisen op zoek naar dat ideale huis, over de voordelen van een werkloos liefje en het eerste huis bezoeken, over de tafel die er niet meer buiten geraakt en de Ikea-zetel die als enigste boven geraakt, over bezoekdagen bij negers en koepels die vernieuwd gaan worden, over een huis afkeuren omwille van een spiegel en beslissen om het dan toch maar eens te bezoeken na het elke keer opnieuw tegen te komen op internet, over kandidaatstellingen en loonbrieven, over een warboel van gegevens en eens alles op een rijtje zetten op een terrasje met een glaasje sangria er bij, over ons kandidaat stellen voor drie huizen en drie keer gekozen worden door de eigenaar, over maar één huis kunnen kiezen en de keuze die eigenlijk niet zo moeilijk was, over onze krabbel op elk blad van het contract en cava op het terras van ons stamcafé, over alles opmeten en samen in het nieuw huis liggen mijmeren over hoe leuk het samenwonen zal zijn, over papa's die gazetjes meenemen en mama's die gordijnen willen naaien, over een lijstje met wat we nog nodig hebben en een lijstje met wat we nog moeten doen, over elke keer opnieuw die klik als we over iets hetzelfde denken en nog meer blijdschap als zij ook nog eens werk gevonden heeft, over het stiekem toch leuker vinden om een werkloos liefje te hebben en opnieuw moeten puzzelen om een simpel bezoekje aan de Ikea te kunnen plannen, over iedereen en allerlei, maar eigenlijk het liefst over de reden van dit alles, dus over jou en mij.

Augustusisnietlangmeer.

September is niet lang meer. Dat zei ik constant tegen mezelf. En elke keer ik dat zei, had ik het gevoel dat ik een beetje aan het liegen was. Want september is wel nog lang. Maar sinds vandaag halveerde ik met een simpele krabbel op een niet zo simpel blaadje de afteltijd. Vanaf vandaag, moet ik nog maar vierendertig keer slapen alvorens het 'thuis' is in plaats van 'bij jou' of 'bij mij'. Misschien nog niet meteen vanaf dan. Maar toch al een beetje. En in september echt wel zeker.

Augustus is niet lang meer. Zeg dat ik het gezegd heb. 

Septemberisnietlangmeer.

Het is niet lang meer. Dat zeg ik constant tegen mezelf, ook al is het wel nog lang. En hoe langer ik er over nadenk, hoe langer het zelfs lijkt. Ik moet nog een beetje wachten. Nog een beetje volhouden. Als ik lang genoeg wacht, moet er niet meer nagedacht worden over wanneer 'tot de volgende keer' is. Dan hoeven agenda's en uurroosters niet als puzzelstukjes in elkaar te vallen om bij elkaar te kunnen zijn. Dan is het elke ochtend naast elkaar wakker worden en eenvoudigweg 'tot straks'. Dan hoeft er niemand reservesleutels uit te delen en is het niet langer 'bij jou' of 'bij mij', maar gewoon thuis.

September is niet lang meer. Echt waar.

Straffe madammen. (6)

Ik heb hier al vaak over straffe madammen geschreven, maar ik heb nog niet veel de kans gehad om ze ook in levende lijve aan het werk te zien. Enkel Tegan & Sara zag ik al live in de AB en in het Rivierenhof in Antwerpen (wat een zalige locatie trouwens!). Deze zomer komt daar echter verandering in, want het tweede weekend van juli ga ik zowel KT Tunstall als de Intergalactic Lovers aanschouwen op het Cactus Festival hier te Brugge. En om dat te vieren, post ik hier nog eens een filmpje van beiden.

Ondertussen doe ik nog wat research naar ander mogelijks straf vrouwvolk dat in juli in Brugge gaat passeren. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer zin ik krijg in dat festival.

Thuis. (8)

Schrijven over thuis. Ik wil het al een volledige maand doen, maar het lukt me niet. Het enige wat ik doe is me afvragen waar thuis nu juist is. Hier thuis, als in mijn eigen-huis-thuis in Brugge, zet ik elke zondag 't vuilnis buiten, ga ik werken, heb ik een liefje en ik zit er in de leukste jeugbeweging van het land. Maar dan is er ook nog het ouderlijk-huis-thuis, die dat niet meer volledig is, maar waar ik wel veel herinneringen aan heb en misschien nog aan zal hebben. En dan is er ook nog mijn nieuw ouderlijk-huis-thuis, voor de helft ofzo. Hoe noem je dat anders. Ik weet het niet. Complex, zo kan je het dus wel noemen. Of toch in mijn hoofd. In mijn hart ben ik overal even graag, want overal zijn er mensen die ik graag zie. En net dát maakt een huis tot een thuis.

Het konijn. (7)

Is veranderd in een halve liter fles van Spa.

Een blauwe.

Denk ik. 

Soms kan het simpel zijn.

I like girls, girls and fast cars
It's cheap and it's pathetic,
But you can't hate me just because
I like girls, girls and fast cars
You too will feel this shallow when one melts your little heart 


edit: die 'fast cars' mag je eigenlijk schrappen

Mijn nieuwe beste vriend.

Ik heb een nieuwe beste vriend. Hij vermaakt mijn fiets terwijl ik zelf ook aan het werken ben. En daar kan de fietsenmaker van het fietspunt niet aan tippen. Op het fietspunt moet ik mijn fiets binnenbrengen en hopen dat ik hem snel terug kan afhalen. Terwijl ik op het werk mijn fiets kan binnenbrengen voor ik ga werken en hem terug afhaal als ik gedaan heb. Of dat ontdekte ik toch vandaag. 

De kans dat er iemand werkt op een zondag of feestdag is wel miniem, dus dat blijft een hekelpunt, maar de kans is wel groter dan bij het fietspunt. Daar werkt nog steeds dezelfde Japanner die enkel wat gebrekkig Nederlands en Engels spreekt en al zeker geen fietsen kan repareren. Op mijn werk ga ik langs bij de technische dienst, en als er iemand iets weet van fietsen repareren, dan zijn zij het wel. Of toch als je fietsen even gelijkstelt aan die andere voertuigen, rolstoelen.

Maar ook al heb ik nu een nieuwe beste vriend, mijn allerbeste vriend zal toch wel diegene zijn die er maandag voor zorgt dat ik zonder fiets en zonder al te veel te moeten wandelen op tijd op mijn werk geraak. Zodat ik met mijn vermaakte fiets naar huis kan rijden. En dat zal hoogstwaarschijnlijk de buschauffeur zijn. Alleen jammer dat die op een zondag of feestdag ook niet zoveel werkt.